ஒரு படப்பிடிப்பு!

03 ஆகஸ்ட் 2005
ஆசிரியர்: 

 

விஜி தனது வீடியோ கமராவை எடுத்து வரவேற்பறை முழுவதும் தெரியும்படியாக கோணம் பார்த்து பொருத்தினான். பின்னர் எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என ஒருதடைவைக்குப் பலதடைவை பார்த்தான். ஏனெனில் இது அவன் எடுக்கபோகும் முக்கியமான ஒரு நிகழ்ச்சி வீடியோக் கமரா தானாகவே இயங்கி எடுக்கவிருப்பதால் எல்லாம் சரியாகப் பதிய படவேண்டும் என்பதில் அவனிற்கு ஒருபடபடப்பு. ஏனெனில் வீடியோ விஜி என்றால் பாரீசில் அனேகமாகத் தெரியாத தமிழர்களே இல்லை எனலாம். பத்து வருடங்களிற்கு மேலாகப் பாரீசில் தமிழர்களின் பிறந்தநாள், திருமணம் என்று அனைத்து மங்களகர நிகழ்ச்சிகள் என்றால், அனைவரும் உடனே சொல்வது, 'விஜியை கூப்பிடுங்கோ, அவரெண்டால் எங்கட விருப்பத்திற்கேற்றமாதிரி வடிவா எடுத்து, அதற்கேற்றமாதிரி பாட்டுகளும் அடித்து தருவார்.'

அப்படியொரு நல்ல பெயர் அவனிற்கிருந்தது. காலப்போக்கில் வீடியோவும் அவனது பெயரில் ஒட்டி 'வீடியோ விஜி'யாகிவிட்டான். எல்லாம் சரிபார்த்து விட்டு கதிரையில் அமர்ந்து கிளாசில் கொஞ்சம் விஸ்கியை ஊற்றி இரண்டு துண்டு ஐஸ் கட்டியை போட்டு ஒரு மடக்கில் குடித்து விட்டு, நிமிர்ந்து சுவரில் மாட்டியிருந்த படத்தை உற்றுப் பார்த்தான்.

அவன் நினைவுகள் மூன்றுமாதங்கள் பின்நோக்கி நர்ந்தது.

விஜி வீடுமாறுவதற்காக எல்லா சாமான்களையும் பெட்டிகளில் போட்டு ஒட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

தொலைபேசி அடித்தது. எடுத்தான்.

"கலோ வணக்கம். விஜி நிக்கிறாரோ?"

"ஓம். நான் விஜிதான். சொல்லுங்கோ."

"நான் மோகன். இந்த ஞாயிற்று கிழமை ஒரு கலியாண வீடு. நீங்கள்தான் வீடியோ எடுக்கவேணும். அதுதான் உங்களிற்கு வசதியோ?"

"பிரச்சனையில்லை. ஆனால் நான் வர ஏலாது. என்ரை சிநேகிதனை அனுப்பிவிடுறன். உங்கட விலாசம்...  மற்றது கலியாணம் நடக்கிற இடத்து விலாசம், ரெலிபோன் நம்பர் மற்ற விபரங்களை தாங்கோ."

"இல்லை. நீங்கள் வந்து எடுத்தாதான் நல்லா இருக்கும்."

"இல்லையண்ணை. சனிக்கிழமை மனிசி வாறா. அதாலை நானும் வீடுமாறிகொணடிருக்கிறன். சரியானவேலை. அதுதான்..."

"சரிசரி. விளங்கிது. பிரச்சனையில்லை. உங்கட சிநேகிதனையே அனுப்புங்கோ. இந்தாங்கோ விலாசமும் விபரமும்."

விஜி விபரங்களைக் குறித்து கொண்டு இணைப்பைத் துண்டித்தான்.

'சனிக்கிழமை மனிசி வருகிது. ஞாயிறு வீடியோ எடுக்க வரட்டாம். கோடி ருபாய் தந்தாலும் போக ஏலாது. அடுத்ததா காரையும் ஒருக்கா நாளைக்கு கழுவவேணும்' என நினைத்துக் கொண்டு வேலையைத் தொடர்ந்தான்.

ஒரு கிழமை லீவு எடுத்து புதுவீட்டில் சாமான்கள் எல்லாம் மாற்றி அடுக்கி முடித்ததும்தான் அவனுக்கு நிம்மதியாய் இருந்தது. அவ்வப்போது அவனது நண்பன் ரவியும் வந்து உதவிகள் செய்தான். அன்று சனிக்கிழமை காலை 6.00 மணிக்கெல்லாம் எழும்பி அவசரஅவசரமாக மூன்று மரக்கறியுடன் ஒரு மீன்கறியென சமையல் எல்லாம் செய்து விட்டு, விமானநிலையம் போவதற்காகத் தயாரானான். அவனது நண்பன் ரவியும் கூட வருவதாகக் கூறியிருந்தான்.

அடிக்கடி நேரத்தைப் பார்த்தபடியே, 'சே... இந்த ரவி இப்பிடித்தான். ஒருநாளும் சொன்ன நேரத்திற்கு வரமாட்டான். 8.00 மணியாகிது. 10.00 மணிக்கெல்லாம் விமான நிலையத்திலை நிக்கவேணும்' என நினைத்தபோதே வீட்டு அழைப்பு மணியடித்தது.

'ஆ... வந்திட்டான்.'

கதவை திறந்தான்.

"என்ன சமையல் எல்லாம் தடல்புடலாய் நடந்திருக்கு போலை...  3ம் மாடியிலையிருந்து கீழை வரேக்கையே மணக்கிது. என்ன சமைச்சனி? உன்ரை மனிசி குடுத்து வச்சவா. ம்..." என்றபடி உள்நுழைந்தான் ரவி.

"என்னத்தை சமைக்கிறது? மனிசி இறைச்சி சாப்பிடுறேல்லையாம். அதுதான் மரக்கறியும் மீனும் சமைச்சனான். தெரியும்தானே ஊரிலை விரதம் எண்டுங்கள்... மாடு பண்டி சாப்பிடாதுகள். இஞ்சை வந்தாப் பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமா பழக்கியெடுப்பம். நீயேன் பெரு மூச்சு விடுறாய்? நீயும் இஞ்சை இல்லாட்டி ஊரிலையெண்டாலும் ஒண்டை பாத்து செய்து போட்டு சமைச்சுப் போடன். சரி சரி. நேரம் போட்டுது. போவம்."

பாரீஸ் விமானநிலையம். சுகியை சுமந்து வந்தவிமானம் சரியான நேரத்திற்குத் தரையிறங்கியது. அவனது ஒருவருட காத்திருப்பு. தனது எதிர்காலத்தை எதிர்பார்த்து எட்டியெட்டிப் பார்த்தபடியிருந்தான்.

"என்ன விஜி, பிளேன் வந்திட்டுது. எப்படியும் மனிசி வெளியிலை வந்துதானே ஆக வேணும்? ஏன் அவசரபடுறாய்?"

"அதில்லை. ஆ... அந்தா வாறா.."

சுகி இரண்டு பெரிய சூட்கேசுகளை வண்டிலில் வைத்து தள்ளியபடி வந்து கொண்டிருந்தாள். அவனிற்கும் வெள்ளை காரர்களைபோல ஓடிப்போய் கட்டியணைத்து.... ஆனாலும் அடக்கிகொண்டு போய் வண்டிலை வாங்கி கொண்டு, "என்ன கன சாமானெல்லாம் கொண்டு வந்திருக்கிறியள்? பயணம் எல்லாம் எப்பிடி? ஒரு பிரச்சனையுமில்லையோ? இவர்தான் ரவி. என்ரை சினேதன். என்னோடைதான் வேலை செய்யிறவர். இரண்டுபேரும் சேந்துதான் வீடியோவும் எடுக்கிறனாங்கள்."

அறிமுகம் முடிந்த பின்னர் புறப்பட்டார்கள்.

புதிய மனைவி, புதிய வீடு, புதிய வாழ்வு, புதிய அனுபவங்கள் என இனிதாகவே அவர்கள் வாழ்வு போய்கொண்டிருந்தது. சுகி வந்ததிலிருந்து ஓரே தொலைபேசியும் கையும்தான். விஜியும் விட்டுவிட்டான்.

'இப்பதானே வந்தவா. ஊரிலையிருந்து வந்த புதிசிலை நானும் இப்பிடித்தான். ஊருக்கு ஒரே தொலைபேசி. இப்ப கிழைமையிலை ஒருக்கா. சிலநேரம் அதுவும் இல்லை.'

சுகி தொலைபேசியை வைத்துவிட்டு விஜியின் அருகில் வந்தாள்.

"என்னப்பா இரவுக்கு என் சமைக்க?"

"புட்டு அவியும். ஒரு கறிமட்டும் வையும். நீர் வந்து இரண்டு கிழைமையிலை சாப்பிட்டு சாப்பிட்டு நான் இரண்டு கிலோ கூடிட்டன். இனி கொஞசம் குறைக்கவேணும்."

விஜியின் தலையை கோதியபடி, "அது சரியப்பா. நான் உங்களிட்டை ஒருவிசயம் கதைக்கவேணும்" என்று இழுத்தாள் சுகி.

"சொல்லுமன். என்ன முக்கியமான விசயம்."

"இல்லை. நான் சிவாவை பற்றி உங்களிற்கு ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறன். கொழும்பிலை உங்கட ஸ்பொன்சருக்காக ஒரு வருசமா நிக்கேக்கை அவன்தான் எனக்கு நல்ல உதவி. எம்பசிக்கு அடிக்கடி கூட்டிகொண்டு போறதிலையிருந்து சாமான்கள் வாங்கித் தாறது வரைக்கும் ஓடியோடி செய்து தாறவன். நல்ல பெடியன். ஒருவிதத்திலை எங்களிற்கு சொந்தமும்கூட. பாவம்... ஒரு ஏஜென்சிட்டை இங்கை வாறத்திற்கு காசு கட்டி ஏமாந்து போய் நிக்கிறான். அவனிற்கு வெளி நாட்டிலையும் உதவிசெய்ய ஒருத்தரும் இல்லை. நீங்கள் கொஞசம் பாத்து உதவிசெய்தா நல்லது. வந்து உழைச்சு தருவான். உங்களிற்கும் வீடியோ வேலையளிற்கு உதவியாய் இருக்கும். வேணுமெண்டால் நீங்களும் ஒருக்கா அவனோடை கதையுங்கோ. பாவமப்பா. எனக்கு ஒரு தம்பிமாதிரி."

"என்னப்பா நீர்... வந்ததிற்கே வீடுமாறினது, சாமான்கள் வாங்கினதெண்டு செலவு. என்னட்டை இப்ப பெரிசா காசும் கையிலை இல்லை. ஒருத்தரை கூப்படுறதெண்டா சும்மாவே? சரியா செலவாகும். பாப்பம்... யோசிச்சு சொல்லுறன். சரி, வேலைக்கு நேரமாச்சு. போட்டுவாறன்."

போகும் வழியில் சுகி சொன்னதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டே போனான்.

'எதுக்கும் உவன் ரவியிட்டை கொஞ்சம் உதவிகேட்டு பாப்பம்.'

அன்று வேலைமுடிந்து வீடு வந்தவன், உடைகளை மாற்றிகொண்டு, "சே... என்ன இண்டைக்கு சரியான வேலை. நாரி சரியா நோகுது" என்று கூறிகொண்டு ஒரு குளிசையை வாயில் போட்டுத் தண்ணீரைக் குடித்து கொண்டு வந்து கதிரையல் அமர்ந்தான்.

"என்னப்பா நாரி நோகுதே? வாங்கோ, விக்ஸ் போட்டு 'மசாச்'பண்ணி விடுறன். உடனை மாறிவிடும். வந்து இதிலை படுங்கோ" என்றவாறே விக்ஸ் எடுத்துகொண்டு வந்து, அவனைக் குப்புறப் படுக்கவைத்து, முதுகில் விக்சைத் தடவியவாறே, "என்னப்பா, சிவாவின்ரை அலுவலைபற்றி ஏதும் யோசிச்சனீங்களே?"

"ம்... ரவியிட்டைதான் கொஞ்சம் உதவி கேட்டனான். எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரு ஏஜென்சியிட்டையும் கதைச்சனான். வந்தாப் பிறகுதான் காசாம். நாளைக்கு விபரம் குடுத்தா ஒரு கிழமையிலை ஆள் இஞ்சை வந்திடும்."

சுகி நன்றாக முதுகைப் பிடித்து 'மசாச்'பண்ணி விட்டாள்.

ஒரு வாரத்தில் சிவாவும் வந்து சேர்ந்தான். விஜி அவனிற்கு விசா அலுவல் எல்லாம்பார்த்து, ஒரு வேலையும் பார்த்துக் கொடுத்து, வீட்டிலேயே வைத்திருந்தான். அதே நேரம் கிழைமை இறுதி நாட்களில் அவனிற்கு உதவியாக ரவியுடன் சிவாவையும் படப்பிடிப்புகளிற்கு அழைத்துச் சென்று, படப்பிடிப்பு நுணுக்கங்களை அவனிற்குக் கற்றுத்தந்தான். இப்படியே ஒரு மாதம் கடந்தது.


அன்று ஒரு ஞாயிற்று கிழைமை. விஜிக்கு ஒரு கலியாண வீட்டு படப்பிடிப்பு நாள். அதற்குத் தாயார் படுத்தி கொண்டே, "என்ன சிவா, வெளிக்கிட்டாச்சே? போவம்."

"இல்லையண்ணை. எனக்குக் கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்லாமைக் கிடக்கு. அதுதான்..." என சிவா இழுத்தான்.

"சரி சரி... பிரச்சனையில்லை. நான் ரவியோடை போறன். ஏதும் தேவையெண்டா சுகியிட்டை கேளும்" என்றுவிட்டு போய்விட்டான்.

அதிகாலை ஒருமணியளவில் படப்பிடிப்பு முடிந்து வீட்டிற்கு வந்து மெதுவாகக் கதவை திறந்தான். 'சுகியும் சிவாவும் நித்திரையிலிருப்பினம். குழப்பகுகூடாது' என நினைத்து, வழமைபோல கொண்டு வந்த சாமான்களை மெதுவாக வைத்துவிட்டு, மின் விளக்கைப் போட்டான்.

வரவேற்பறையில் நுழைந்து மின் விளக்கைப் போட்டுவிட்டு சப்பாத்தைக் கழற்றப் போனவன், மேசையில் இருந்த பொருளைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டான்.

சுகியின் தாலிகொடியும் ஒருகடிதமும் மேசையில் இருந்தன.

அவனிற்குத் தலை சுற்றுவதுபோல ஒரு உணர்வு.

கைகள் நடுங்கக் கடிதத்தை எடுத்துப் படித்தான்.

'விஜிக்கு, இந்தக் கடிதம் உங்களிற்கு அதிர்ச்சியாக இருக்கும். நான் உங்களின் ஸ்பொன்சருக்காக கொழும்பில் சுமார் ஒருவருடம் காத்திருந்த வேளையில், நான் தங்கியிருந்த விடுதியில் இருந்த சிவாவுடன் எனக்குப் பழக்கம் ஏற்பட்டது. அதுவே காலப்போக்கில் காதலாக மாறி எங்கள் உறவும் உடல்வரை ஒன்றாகிவிட்டது. நான் இங்கு வந்ததும் கொழும்பில் நடந்த எல்லாவற்றையும் மறந்து உங்களுடன் புதுவாழ்வு வாழலாம் என்றுதான் எண்ணினேன். ஆனாலும் என்னால் சிவாவை மறக்கமுடியவில்லை. அதனால்தான் உங்கள் உதவியுடன் இங்கு சிவாவை வரவழைத்தேன். சிவாவும் நானும் பிரான்சை விட்டு வேறுநாடு போகிறோம். எங்களைத் தேடவேண்டாம். நாங்கள் உங்களிற்கு செய்தது துரோகம்தான். ஆனாலும் எனக்கு வேறுவழி தெரியவில்லை. எங்களை மன்னித்து விடுங்கள். இப்படிக்கு சுகி.'

விஜிக்குத் தலை சுற்றி கண்கள் இருண்டு கொண்டு வந்தன.

அப்படியே கதிரையில் சாய்ந்தான். யாரோ சுத்தியலால் உச்சந்தலையில் அடித்ததுபோல ஒரு உணர்வு. சில நிமிடங்கள் அப்படியே இருந்தவன், 'சீ... இது சிலவேளை சுகியின் விளையாட்டாக இருக்கும்.'

எழுந்து, 'கடவுளே! இப்படி எதுவும் நடந்திருக்ககூடாது. பிள்ளையாரே! லூர்து மாதாவே!!' என சில வினாடிகளில் எல்லா மதத்தின் பல ஆயிரம் தெய்வங்களை வேண்டியபடி போய் படுக்கை அறையைத் திறந்தான். யாரும் இல்லை. உடுப்பு அலுமாரி திறந்திருந்தது. சுகியின் நகைகளையும் சில உடுப்புகளையும் காணவில்லை.

சிவாவின் அறையை திறந்தான். அங்கும் யாருமில்லை.

'கடவுளே, என்ன செய்வேன்? எனக்கேன் இப்படி என்ன செய்வேன்? பொலிசுக்குப் போவமா? போய்த்தான் என்னபிரயோசனம்? அவர்கள் விரும்பிப் போய்விட்டார்கள். விவாகரத்து கேள் என்று ஆலோசனை செல்வார்கள். பிறகு ஊருக்கெல்லாம் தெரிந்து பொழுதுபோகாதவன் வாயிலெல்லாம் என்ரை கதையாத்தான் இருக்கும்.'

'ரவிக்கு சொல்லலாமா ? சொல்லி அவனால்தான் என்ன செய்யமுடியும்? தேடிப்பிடித்து இருவரையும் ஒரே வெட்டில்... சே...'

இப்படியே குழப்பம், கோபம், அழுகையென நித்திரையின்றி அந்த இரவு விடிந்தது. இரவிரவாக யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

'இனி அழுதோ ஆத்திரபட்டோ பிரயேசனமில்லை. அடுத்ததை பாப்பம்' என நினைத்து, வேலையிடத்திற்கு ஒரு கிழைமை லீவு கேட்டான். அடுத்தாக சிவாவை கூப்பிட ரவியிட்டை வாங்கின கடனை கொடுக்கவேண்டும். உடனடியாகக் காரை விற்க ஏற்பாடு செய்தான். அன்று பகல் முழுதும் முதல்நாள் எடுத்த திருமண நிகழ்ச்சியை பாட்டடித்து, பதிவு செய்து கையிலெடுத்தான். மலையாகிவிட்டது. திருமண கொப்பியை உரியவரிடம் சேர்த்தான்.

"என்ன விஜி, இவ்வளவு கெதியா கொப்பியை கொண்டு வந்திட்டியள்?"

"ஓமண்ணை. வேறை வேலை கனக்க இருக்கு. அதுதான்."

"சரி. இந்தாரும் மிச்ச காசு. எண்ணிப் பாரும்."

"தேவையில்லையண்ணை."

அவர் கொடுத்த பணத்தைப் பெற்றுகொண்டு, பாரீசின் புற நகர்ப்பகுதியில் கார் விற்கும் ஒரு சந்தைக்கு வந்து காரிற்கு மலிவாக ஒரு விலையை காரின் மீது எழுதி ஒட்டிவிட்டு காத்திருக்க, சில நிமிட நேரத்தில் ஒருவரின் காசோலையும் விஜியின் காரும் சில கையொப்பங்களுடன் கைமாறின. காரில் இருந்த சிலபொருட்களை ஒரு பையில் எடுத்துக்கொண்டு நடந்தான். எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சுது. கைத்தெலைபேசியில் ரவியின் இலக்கத்தில் அமத்தினான்.

"கலோ ரவி... நான் விஜி. உன்ரை 'பாங் எக்கவுண்ட்' நம்பரைச் சொல்லு. உன்ரை காசை போட்டு விடுறன்."

"என்னடா விஜி, வேலைக்கும் வரேல்லை. முதலாளி சென்னான் ஒருகிழமை லீவாம் எண்டு. இப்ப என்னடா எண்டா என்ரை காசு போடுறனெண்டுறாய். ஏதும் லொட்டோ விழுந்ததோ, இல்லை குதிரைப் பந்தயம் ஏதும் விளையாடினனியோ?"

"டேய்... பகிடியை விட்டிட்டு நம்பரைச் சொல்லு."

ரவியின் வங்கி இலக்கத்தை வாங்கி அதில்அவனிற்குரிய பணத்தைச் சேர்த்துவிட்டு, கடையில்போய் ஒருபோத்தல் விஸ்கியும், காலையிலிருந்து சாப்பிடாததால் சரியான பசி... ஒரு சாண்விச்சை வாங்கி சாப்பிட்டபடி வீடுவந்து சேர்ந்தான். சாண்விச் சாப்பிட்டது வயிற்றிற்கு கொஞ்சம் நல்லாயிருந்தது. ஆனால் மனதிற்கு அவன் உற்றுப் பார்த்துகொண்டிருந்த படம் அவர்களது திருமணப்படம்... பெரிதாக்கி வரவேற்பறையில் மாட்டியிருந்தான். பழைய நினைவுகளில் இருந்து மீண்டவன், 'அதுதான் எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சுதே.'

அதிலிருந்துபார்வையை விலக்கி மீண்டுமொருமுறை சுகியின் கடிதத்தைப் படித்தான். ஒரு தடைவையல்ல... பல தடவைகள். இன்னும் அவனால் நடந்தவைகளை நம்பமுடியவில்லை. விஸ்கியில் பாதி போத்தலுக்கு மேல் குடித்துவிட்டான். போதையேறி தலை கிறுகிறுத்தது.

'எல்லாரும் சொல்வார்களே... எதையாவது மறக்கக் குடிப்பதாக. ஆனால் எனக்கு சுகியின் நினைவுகளே திரும்ப திரும்ப வருகிறதே! எதுவும் மறக்கவில்லையே? அப்ப மற்றவர்கள் சொல்வது பொய்யா?'

வரும்போது காரிலிருந்து எடுத்துவந்த பையிலிருந்த நைலோன் கயிற்றை எடுத்து, வரவேற்பறையின் மின்விளக்குத் தொங்கிய கம்பியில் கட்டி மறுமுனையை நன்றாக இழுத்துப் பார்த்தான்.

'எனது எழுபத்தைந்து கிலோ எடையை இது தாங்குமா?'

இன்னெரு முறை இழுத்துப் பார்த்தவன் திருப்தியுடன் போய் தனது வீடியோக் கமராவை இயங்க விட்டான். வந்து சுகி வைத்துவிட்டுப்போன தாலியைக் கையிலெடுத்துப் பார்த்தான்.

'இந்து பெண்கள் சுமங்கலியாக தாலியுடன்தான் சாக விரும்புவார்களாமே? சரி, பெண்களுக்குமட்டுமா?'

தாலியைத் தனது கழுத்தில்போட்டு கண்ணாடியில் ஒருமுறை பார்த்தான்.

'இதோ நான் சுமங்கலனாக சாகப் போகிறேன்.'

ஒரு கதிரையை எடுத்துவந்து கயிற்றிற்கு நேராக வைத்துவிட்டு, அதில் ஏறப் போனவன் கிளாசில் இன்னும் கொஞ்சம் விஸ்கி மிச்சமிருந்ததைப் பார்த்துவிட்டு, அதனையும் ஒரு மடக்கில் குடித்துவிட்டு கதிரையில் ஏறினான்.

'கேழைகள், வாழத் தெரியாதவர்கள்தான் தற்கொலை செய்வார்களாமே? இல்லை... என்னைப்பொறுத்தவரை தற்கொலைக்குதான் அதிக தைரியம் வேண்டும். இனி சுகியை மறந்தோ அல்லது அவள் செய்தவற்றை நினைத்துக்கொண்டோ, இந்தச் சமூதாயத்தின் கேள்விகளிற்கு பதில் சொல்லிகொண்டோ என்னால் வாழ இயலாது. எனது இநத மரணம் நாளை செய்திகளில் வரும். அதை எப்படியும் சுகியும் கேள்விப்படுவாள். அப்போது ஒருதுளிகண்ணீர் எனக்காக விட்டால் அதுவே எனக்குப் போதும்.'

கயிற்றை கழுத்தில் மாட்டிவிட்டு, கதிரையைக் கலால் தட்டிவிட்டான். அவனது அடங்கும் துடிப்பை வீடியோ கமரா பதிவுசெய்துகொண்டிருந்தது.

இக்கதையின் கரு மட்டும் உண்மைசம்பவம். மிகுதி யாவும் கற்பனையே.
விஜியின் முடிவு பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்??

We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree